Mga Insektong Bumabaon sa Balat

HINDI PA NAHUHUBAD NI EDDIE ANG KALIWANG BINTI NG PANTALON nang makaramdam ng matinding panghihina. Napaupo siya. Parang nabitag ng balita sa TV. Nasa dulo ng dila niya ang pangalan ng mga nagwawasiwas ng itak. Silang pumipigil sa mga balang nag-iwan ng pisi ng ilaw sa ere. Hinahadlangan nila ang mga nagliliparang tingga – mga insektong bumabaon sa balat.

Malinaw na malinaw sa kanya ang report. Inatake ng mga sundalo sa Siniloan ang kuta ng isang kulto. Ayaw pang ibulgar ang pangalan ng kulto dahil di pa tapos ang imbestigasyon. Mahahaba ang buhok nila. Tadtad ng tato ang mga katawan. Sa footage na ipinalabas sa tv, di na mawari kung anong disenyo. Parang agila o kung anong hayop, na palagay ni  Eddie, may kinalaman sa mga ispiritista sa Banawe. Matang nasa loob ng piramide. Mga orasyong Latin.

Magalaw ang camera. Umiiwas ang cameraman sa bala o sa dugong nagtitilamsikan. Nagtapos ang report sa pagpapakita sa isang miyembrong parang nakikipagbadminton sa hangin. Tatlong hakbang na lang siya sa hanay ng mga sundalo, titigil nang sandali sa bawat pagbaon ng bala. Napaupo siya nang tamaan sa hita. Patuloy na nagwawasiwas ng bolo habang nakaluhod. Umusad na parang nagdarasal sa gitna ng simbahan. Sandali pa, tumumba ang ulo nito. Parang nabali ang leeg. Parang nauntog sa hangin.  Patuloy na parang elesi ang mga braso niya; parang ibang tao ang nag-uutos sa mga braso. Tumigil lang nang sumalampak na sa lupa. Matapos paulanan pa ng makailang hagod ng bala ang katawan.

Lalong nanlambot si Eddie nang maisip na hindi siya nanonood ng pelikula. Totoong tao ang pinagbabaril. Ang mga kinatay.

Nagpigil siyang dumuwal. Nalunod tuloy ang mga mata niya sa luha. Gusto niyang tawagan si Jo. Kung alam lang ni Eddie kung nasaan siya ngayon. Kung meron lang dial tone ang telepono.

Hindi na tinapos ni Eddie ang balita. Pinatay niya ang TV nang magsimulang ipalabas ang commercial ng pabangong U d Toilet na ipinopromote ni Roni Adriano. Matapos magpalit ng shorts, lumabas ng bahay si Eddie para makasagap ng sariwang hangin. Sandali pa lang sa labas, nagbaha na ng laway sa bibig niya.

Maliban sa mahinang pagkahol ng mga aso, tahimik na sa labas. Naglakad-lakad siya para maghanap ng yosi. Mabuti na lang, wala nang bukas na tindahan. Nang magtanong siya sa magbabalut, ipinakita lang nito ang gusot na balat ng Hope. May ilang stick pa ng Marlboro sa basket pero mabilis itong tinabunan ng tuwalyang pambalot sa mga itlog. Aapila pa sana si Eddie. Magmamaktol. Pero nang dumukot siya sa bulsa, nalaman niyang wala rin pala siyang dalang pera. Napasipol si Eddie sa kinalabasan. Buti na lang rin, hindi niya nasira ang pangako niya kay Jo. Sa tindi ng pang-amoy ni Jo, kahit bukas pa sila magkikita, siguradong malalaman niya. Wala ring silbing magmaang-maangan. Hindi niya kakayaning magsinungaling kay Jo.

Hindi agad nakatulog si Eddie pagbalik sa bahay. Kahit matagal nang nakahiga, nanlalambot pa rin siya at parang lumulutang-lutang sa laot. Di maintindihan kung natatae o sinisikmura. Sinubukan niyang dumapa pero walang nangyari. Sinubukan niyang tabunan ng katawan ng mga unan, magtalukbong ng kumot, ilagay sa sahig ang paa o ang ulo. Gusto niya rin sanang humiga na lang sa sahig, gaya ng ginagawa niya noong bata pa siya. Tinatamad namang siyang magwalis. Hinila niya ang pising na nakalawit sa kisame para patayin ang ilaw at naiwang kumikinangkinang ang iba’t ibang LED sa tabi ng saksakan. Naalala niya tuloy na nagkakarga siya ng baterya ng camera at laptop. Sandali pa, binuksan niya muli ang ilaw. Hinatak ulit ang tali. Hinatak pa.

Nang tumayo si Eddie, nakita niyang sumisilip na mula sa pagitan ng katre’t kutson ang ilan sa mga papel na itinago niya kamakalawa. Gulagulanit na ang mga ito kaya maingat niyang hinila. Nasa ibabaw ang isang news clipping ng pagkaguho ng ilang mga billboard sa Maynila matapos ang bagyong Gunaw. May ilang malulutong na pahina rin ng libro tungkol kay Apo at ang MANNAH. May ilan ring pamphlet ng KaPa at mga gasgas na larawan ng isang seminar na dinaluhan niya. Binilisan niya ang paghagilap sa mga papel. Matapos ang isang masinop na pagbalasa, nagpasya siyang iangat ang kutson nang mas mataas. Doon sa bahaging malapit sa dinding, natagpuan niya ang kopya ng Ebanghelyo.

Napabuntong-hininga si Eddie. Idinarang niya sa dibdib ang maliit na libro at pumikit. Hinaplos-haplos muna niya ang plastic cover, gaya ng pagpahid ng panyo sa mga santo, saka niya binuklat ang librong parang prayer book. Sa mga panahon ng pag-aalinlangan, dito kumukuha ng lakas si Eddie.

Mula nang magkawatak-watak ang KaPa, ang pagbabasa na lang ng Ebanghelyo ang tanging pag-asa ni Eddie. Malakas ang kutob niya na buo pa rin ang samahan. Na kahit paano, maitatayo muli ang KaPa. Kaya naman laking tuwa niya nang makilala si Jo na patunay na may pagkilos para buhayin muli ang KaPa – para buhayin muli ang pinuno nilang si Cabo.

Tumingin muli siya sa orasan bago naghanap ng komportableng posisyon sa kama. Hapon pa ang misyon nila ni Jo sa Luneta, pero kinumbida siya ni Eddie na mag-almusal sila dito. Kung si Eddie lang ang masusunod, dito na lang dapat natulog si Jo. Pero ayaw talaga ni Jo. Kesyo baka daw makahalata ang nanay niya. Kesyo, kakailanganin niya raw ng lakas bukas dahil alam niyang hindi naman talaga pagtulog ang habol nila sa isa’t isa. Nagkasundo lang sila sa almusal.

Nang mailapat na ang likod, pumikit si Eddie at dumilat. Binuklat niya ang libro at tinitigan ang pamagat na parang may sinisiprang kodigo. Nagdoble ang pagkakatatak ng mga titik kaya naisip ni Eddie na magandang senyales. Madali siyang makakatulog. Saulado na naman niya na halos ang libro. Kailangan lang niyang mapanatag ngayon at walang makapagbibigay ng hinahaniya kundi ang pagbabalik-balik sa buhay ni Cabo.